Μαχάτμα Γκάντι: Μια Αγία Ζωή

Συγγραφέας  Ελένη Ν. Καζαντζάκη

Εκδόσεις  Ελένης Καζαντζάκη

Σελίδες  219

Έτος έκδοσης  1983 (Α΄ έκδοση)

Κατάσταση  Άριστη (σκληρόδετο με κουβερτούρα. Το αντίτυπο που πωλείται έχει ελαφρώς διαφορετικό εξώφυλλο από τη φωτογραφία, λόγω του ότι ανήκει στην πρώτη έκδοση του βιβλίου).

Περίληψη

«Έργο πίστης» χαρακτηρίζει αυτό το βιβλίο της η Ελένη Ν. Καζαντζάκη, που το έγραψε απ’ ευθείας στα γαλλικά και, χρόνια αργότερα, το απέδωσε η ίδια στα ελληνικά. Πρόκειται για μια ολοζώντανη βιογραφία τού Μαχάτμα Γκάντι σε μορφή εξομολόγησης. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία, όπου, μάλιστα, ζητήθηκε από τη συγγραφέα και πραγματοποίησε διαλέξεις για τον Γκάντι. Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στα ισπανικά, στο Σαντιάγο τής Χιλής.
Ο Μαχάτμα Γκάντι, στον οποίον η συγγραφέας έστειλε τα δύο πρώτα γαλλικά αντίτυπα, της απάντησε με επιστολή, όπου εκφράζει την ελπίδα του πως: «εκείνοι, για τους οποίους μοχθήσατε να γράψετε το βιβλίο, θα ωφεληθούν από αυτό». Μοιραζόμενοι την ίδια ελπίδα, προχωρήσαμε και σε δεύτερη έκδοσή του, με νέα, ηλεκτρονική στοιχειοθεσία και δύο Επίμετρα: Στο πρώτο περιέχονται δύο κείμενα της Ελένης Ν. Καζαντζάκη από τις γαλλικές εκδόσεις τού έργου, μεταφρασμένα για πρώτη φορά στα ελληνικά. Το δεύτερο Επίμετρο κατά βάσιν απαρτίζεται από κείμενα “τρίτων” για το έργο: Εισαγωγή τού Maurice Martin-du-Gard στην α΄ γαλλική έκδοση (1934), Εισαγωγή τού Jean Herbert στη γ΄ και στη δ΄ γαλλική έκδοση (1947, 1948) και Σημείωμα του Εκδότη-Επιμελητή Πατρόκλου Σταύρου, ο οποίος πραγματοποίησε τις ελληνικές εκδόσεις (1983, 2009). Ακόμη, παρατίθενται αποσπάσματα από γαλλικές κριτικές για το βιβλίο, όπως δημοσιεύθηκαν –στα ελληνικά– στο περιοδικό Ο Κύκλος (1934), και φωτογραφίες των εξωφύλλων των ξένων εκδόσεων (γαλλικών και ισπανικής), με δύο φωτογραφικά πορτραίτα τού Μαχάτμα Γκάντι από τις εκδόσεις εκείνες. Βεβαίως, διατηρείται η αναπαραγωγή τής επιστολής τού Γκάντι προς τη νεαρή, τότε, συγγραφέα αυτής τής βιογραφίας του, με μεταγραφή και μετάφρασή της στα ελληνικά.
Η β΄ αυτή έκδοση είναι αφιερωμένη στη μνήμη τής Ελένης Ν. Καζαντζάκη, με τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από τον θάνατό της, το 2004, ημέρα των γενεθλίων τού συζύγου της Νίκου Καζαντζάκη (18 Φεβρουαρίου).

ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ, ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΖΩΗ

Ο Πρόλογος της Ελένης Ν. Καζαντζάκη (Ελένης Σαμίου τότε) στις τρεις πρώτες γαλλικές εκδόσεις (1934, 1939, 1947) ήταν διαφορετικός από αυτόν της τέταρτης. Η συγγραφέας τον άλλαξε το 1948, μετά τη δολοφονία τού Γκάντι.
Καθώς η α΄ ελληνική έκδοση (1983) βασίστηκε στην τελευταία γαλλική (1948), ο Πρόλογος που διάβασαν οι Έλληνες αναγνώστες ήταν όπως διαμορφώθηκε μετά τον θάνατο του Γκάντι. Για πρώτη φορά τώρα δίδεται στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό η ευκαιρία να δει τον Πρόλογο της Ελένης Ν. Καζαντζάκη ως είχε αρχικά, όσο ο Μαχάτμα Γκάντι βρισκόταν ακόμη στη ζωή. Παραθέτουμε εδώ ενδεικτικά:

«Η Αγγλία είναι μια αυτοκρατορία πολύ ισχυρή:
»Στην Αμερική, στην Ασία, στην Αφρική, στην Ωκεανία, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρώματος –λευκοί, κίτρινοι, μαύροι– δουλεύουν για την Αγγλία. [...] »Ο Γκάντι είναι ένας άνθρωπος φτωχός, αδύναμος, γέρος... »Ο Γκάντι βαδίζει ξυπόλητος, το εύθραυστο σώμα του έχει αρκετές φορές σωριαστεί εξαντλημένο από καταπονήσεις και στερήσεις. »Ο Γκάντι δεν έχει καμιά ιδιοκτησία, μήτε και θέλει να έχει. »Ο Γκάντι είναι φτωχός, αδύναμος, άοπλος· στηριζόμενος στο αποστολικό του ραβδί διατρέχει, σαν ζητιάνος, την απέραντη χώρα του. [...] »Αν τον συναντούσατε στις μεγάλες στράτες τής ινδικής υπαίθρου, ή στα σοκάκια των χωριών, θα λέγατε από μέσα σας: »“Πρέπει να ’ναι ζητιάνος! Πρέπει να ’ναι ινδουϊστής καλόγερος!” »Και ίσως, μάλιστα, ν’ απλώνατε το χέρι για να τον ελεήσετε. »Ωστόσο, αυτός ο κάτισχνος άνθρωπος, αυτός ο άνθρωπος με την όψη ζητιάνου, είναι τόσο δυνατός όσο η παντοδύναμη Αγγλία. »Αυτός ο μισόγυμνος άνθρωπος στέκεται, στο όνομα τριακοσίων πενήντα εκατομμυρίων ομοίων του, μπροστά στην ισχυρή Βρετανική αυτοκρατορία κι απαιτεί από αυτή δικαιοσύνη κι ελευθερία. »Γιατί αυτός ο καχεκτικός άνθρωπος, με το τόσο γλυκό βλέμμα, έχει μια δύναμη μεγαλύτερη από τις πιο μεγάλες στρατιές, πολυτιμότερη απ’ όλα τα πλούτη: μια μεγάλη ψυχή! [...]»