ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ 1887-1914 (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)

Όσο πιστοί κι αν θέλουμε να είμαστε στο θεατρικό έργο και στις προθέσεις του συγγραφέα του, σκηνοθεσία είναι πρώτα απ' όλα η επιλογή μιας προσωπικής αντίληψης για το κείμενο στο οποίο επιθυμούμε να δώσουμε σκηνική ζωή. Είναι η υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης γραμμής. Είναι η χρησιμοποίηση, στην υπηρεσία του έργου και της αντίληψης που έχουμε γι' αυτό, των μέσων έκφρασης που μας διαθέτει το θέατρο. Είναι η επιβολή τάξης και ο συντονισμός, ώστε να μπορέσει το θέαμα να αποκτήσει καλλιτεχνική ενότητα, απαραίτητη συνθήκη της αποτελεσματικότητάς του. Είναι η διεύθυνση και η εμψύχωση. Σκηνοθεσία είναι τέλος η προσπάθεια να δοθεί στην παράσταση και στο σύνολο των στοιχείων της (σκηνικό χώρο, παίξιμο του ηθοποιού, κοστούμια, φωτισμούς, μουσική, κλπ. . .) το ύφος που θα επιτρέψει την προσέγγιση του θεατή από μια συγκεκριμένη, ηθελημένη, γωνία. Είναι η εγκαθίδρυση σχέσης ανάμεσα σε θεατρικό έργο και κοινό. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)