Ο ΛΕΥΚΟΣ ΜΑΝΔΑΡΙΝΟΣ

Αλήθεια, πώς θυμούνται σήμερα στην Ευρώπη τον Τεοντόρικο Πεντρίνι; Σαν έναν μεγάλο μουσικό της εποχής του; Ή σαν τον θρυλικό Λευκό Μανδαρίνο, τον απεσταλμένο του Πάπα στην Κίνα με σκοπό να εκχριστιανίσει τον λαό της;
Αυτός γνώρισε τις δόξες της Ρώμης, τις τιμές της Εκκλησίας, το μυστικό των Παπών. Αντιμετώπισε ωκεανούς και φονικούς πορθμούς, τις ηδονές του Νέου Κόσμου και την κόλαση του Ειρηνικού. Υπηρέτησε τρεις αυτοκράτορες της Κίνας και διείσδυσε στα άδυτα της Απαγορευμένης Πόλης. Υπέφερε στο πετσί του τις χειρότερες προδοσίες. Ένιωσε τη μεγαλοπρέπεια της ιεροσύνης. Ακόμα συναντήθηκε με όλους τους πειρασμούς και τις ομορφιές του κόσμου. Αγάπησε με πάθος, με λύσσα κάποια φορά. Παρά τις απαγορεύσεις. Η ανάμνηση των ερώτων του ακόμα τον έκανε να τρέμει. Καθεμία από αυτές τις γυναίκες, με τον τρόπο της, συνέδεσε τη ζωή της με τη δική του.
Και το τέλος... ένα τόσο απροσδόκητο τέλος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«... Ένα από τα ενδιαφέροντα αυτού του βιβλίου είναι ότι καταφέρνει να μας συναρπάσει από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα, περιπλέκοντας περιπέτειες με έναν ρυθμό που κόβει την ανάσα, χωρίς όμως να απομακρύνεται ποτέ από την κεντρική ιδέα: τα πάντα συγχωρούνται, όταν η ειρήνη πλημμυρίζει τις καρδιές»
(Le livre elu)
«... Ισάξιος με τον Couperin συνέβαλε στη συμφιλίωση ταοϊσμού και χριστιανισμού. Ένα τεράστιο, ιστορικό τοιχογράφημα» (Le Figaro)
«... Αυτό το μικρό αγόρι από το Φέρμο που μάθαινε μουσική στη Ρώμη του 1686, πεθαίνει μανδαρίνος στο άλλο μισό του φεγγαριού, στο Πεκίνο, στην Αυλή τριών αυτοκρατόρων». (Marie-France)